Mensen vroegen me waarom ik zo fel was in het debat over de Bom van Bussemaker (Vrouwen leunen teveel op hun man- Debat Op 2, ).

Ik spreek uit ervaring.

Ook ik ben even thuisblijfmoeder geweest.
Ik had ook zo’n traditionele echtgenoot (bleek, toen er kinderen  waren; hij weigerde zijn aandeel in de zorg echt te nemen) waardoor ik alle taken op mijn schouders had. Met een kind dat vaak ziek was, een veeleisende baan, en een kindje op komst, werd het me teveel. Hij vond het allemaal prima zolang hij maar onbekommerd carrière kon maken. En voor een tijdje was dat best fijn. Maar het was wel de domste beslissing van mijn leven.

Op een gegeven moment was het voor mij niet meer voldoende. Toen ben ik samen met diezelfde echtgenoot een bedrijf begonnen. Hij deed de voorkant van het bedrijf, ik de achterkant en het gezin.

Na 17 jaar huwelijk vertrok hij, met medeneming van de zaak. Dat  had ik dus niet goed geregeld, want ik dacht: “Dat gebeurt bij ons niet, ik investeer in ons gezin, in onze relatie”….. Haha.., wat een desillusie, hij had geen zin onze relatie, hij had zin in iets onder de 30 jaar. Dus opeens had ik geen werk meer, en geen echtgenoot.
Toen had ik het dus echt moeilijk. Emotioneel en financieel .Geen cent te makken, geen baan, zelf verdrietig en drie verdrietige kinderen.

Gelukkig had ik nog wel een relatie met de arbeidsmarkt doordat ik in ons bedrijf gewerkt had, maar desalniettemin was het erg moeilijk om aan de bak te komen, of om een nieuw bedrijf op te bouwen.

Maar als ik die relatie met de arbeidsmarkt niet had gehad…….ik wil er niet eens aan denken! Maar wat was het fijn geweest als ik toen gewoon een baan had gehad. Met een vast inkomen en collega’s. Wat had me dat een hoop slapeloze nachten bespaard.

En daarom ben ik zo fel op die economische zelfstandigheid. Ik wil dat geen enkele vrouw ooit nog meemaakt wat ik (en dus velen met mij) heb meegemaakt.

Ik heb eens even zitten rekenen, zo’n 4.250* hoogopgeleide, getalenteerde vrouwen maken per jaar mee wat ik heb meegemaakt. Onze 16 spreekkamers in het land zitten vol met deze vrouwen die wanhopig een baan zoeken.
Mag ik dan een beetje fel zijn?


(*Laten we eens een beetje rekenen: Jaarlijks scheiden er 34.650 mensen (CBS 2012). Hiervan is zeggen we gemakshalve 100% man en 100% vrouw. Van die 34.650 vrouwen kan 48% niet voor zichzelf zorgen: dat zijn er dus bijna 17.000! En dan vergeten we gemakshalve even de vrouwen die niet getrouwd zijn maar samenleven.
En, zeg zo’n 25%, heeft een HBO of WO-opleiding genoten. Dat betekent dat zo’n  4.250 hoogopgeleide vrouwen jaarlijks met dat probleem te maken hebben.)