Ik was dom, heel dom.

Mensen vroegen me waarom ik zo fel was in het debat over de Bom van Bussemaker (Vrouwen leunen teveel op hun man- Debat Op 2, ).

Ik spreek uit ervaring.

Ook ik ben even thuisblijfmoeder geweest.
Ik had ook zo’n traditionele echtgenoot (bleek, toen er kinderen  waren; hij weigerde zijn aandeel in de zorg echt te nemen) waardoor ik alle taken op mijn schouders had. Met een kind dat vaak ziek was, een veeleisende baan, en een kindje op komst, werd het me teveel. Hij vond het allemaal prima zolang hij maar onbekommerd carrière kon maken. En voor een tijdje was dat best fijn. Maar het was wel de domste beslissing van mijn leven.

Op een gegeven moment was het voor mij niet meer voldoende. Toen ben ik samen met diezelfde echtgenoot een bedrijf begonnen. Hij deed de voorkant van het bedrijf, ik de achterkant en het gezin.

Na 17 jaar huwelijk vertrok hij, met medeneming van de zaak. Dat  had ik dus niet goed geregeld, want ik dacht: “Dat gebeurt bij ons niet, ik investeer in ons gezin, in onze relatie”….. Haha.., wat een desillusie, hij had geen zin onze relatie, hij had zin in iets onder de 30 jaar. Dus opeens had ik geen werk meer, en geen echtgenoot.
Toen had ik het dus echt moeilijk. Emotioneel en financieel .Geen cent te makken, geen baan, zelf verdrietig en drie verdrietige kinderen.

Gelukkig had ik nog wel een relatie met de arbeidsmarkt doordat ik in ons bedrijf gewerkt had, maar desalniettemin was het erg moeilijk om aan de bak te komen, of om een nieuw bedrijf op te bouwen.

Maar als ik die relatie met de arbeidsmarkt niet had gehad…….ik wil er niet eens aan denken! Maar wat was het fijn geweest als ik toen gewoon een baan had gehad. Met een vast inkomen en collega’s. Wat had me dat een hoop slapeloze nachten bespaard.

En daarom ben ik zo fel op die economische zelfstandigheid. Ik wil dat geen enkele vrouw ooit nog meemaakt wat ik (en dus velen met mij) heb meegemaakt.

Ik heb eens even zitten rekenen, zo’n 4.250* hoogopgeleide, getalenteerde vrouwen maken per jaar mee wat ik heb meegemaakt. Onze 16 spreekkamers in het land zitten vol met deze vrouwen die wanhopig een baan zoeken.
Mag ik dan een beetje fel zijn?


(*Laten we eens een beetje rekenen: Jaarlijks scheiden er 34.650 mensen (CBS 2012). Hiervan is zeggen we gemakshalve 100% man en 100% vrouw. Van die 34.650 vrouwen kan 48% niet voor zichzelf zorgen: dat zijn er dus bijna 17.000! En dan vergeten we gemakshalve even de vrouwen die niet getrouwd zijn maar samenleven.
En, zeg zo’n 25%, heeft een HBO of WO-opleiding genoten. Dat betekent dat zo’n  4.250 hoogopgeleide vrouwen jaarlijks met dat probleem te maken hebben.)

This entry was posted in Nieuws and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ik was dom, heel dom.

  1. Beste Vreneli,

    Ik heb zojuist de uitzending van Debat op 2 bekeken via Uitzending Gemist. Ik had de promo voorbij zien komen en dacht: dat moet ik onthouden. Want ook ik ben een moeder die thuis zit met de kids. Maar hier heb ik niet heel bewust voor gekozen. Twee jaar geleden ben ik gestopt met een baan die me totaal ongelukkig maakte. Ik was toen zwanger van onze 2e en dacht: zodra die is uitgepoept ga ik weer aan de slag. Ik heb zelfs (tevergeefs) gesolliciteerd met dikke buik en al. Ik was er volledig van overtuigd dat ik na de bevalling wel weer een baan zou vinden. Dat viel dus gigantisch tegen. Ik liep na anderhalf jaar tegen de muren omhoog. Wat een teleurstellende arbeidsmarkt en wat voel je je een nul tegenwoordig als sollicitant. En geloof me, ik doe er veel aan om boven het malieveld uit te steken. Mijn CV is niet standaard, mijn brieven ook niet. Ik heb zelfs op eigen initiatief een loopbaantraject gevolgd om mijn kwaliteiten weer goed boven water te krijgen (dat vervaagd nogal na anderhalf jaar en vele decepties). Sinds een aantal maanden ben ik, als zoveel huisvrouwen, iets voor mezelf begonnen. Puur om bij en bezig te blijven. Ik wil geen ingekakte huisvrouw worden maar op de hoogte blijven over hoe de markt werkt en functioneert.

    Dol-dolgraag zou ik weer aan de slag gaan bij een bedrijf, met collega’s kunnen sparren, doelen nastreven, contacten opdoen. Kortom: een eigen leven, carrière én inkomen. En bereid mijn ooit zo leuk klinkende 24 uurswens aan de kant schuiven. Sowieso is dit broodnodig want parttime banen op HBO niveau bestaan niet op dit moment. Maar ik stuit steeds op die situatie die jij ook hebt gehad: een ambitieuze man die als puntje bij paaltje komt zijn verantwoordelijkheden niet wil nemen door bijvoorbeeld 1 dag in te leveren. Tja, dat kost ons een behoorlijke som want bijn man is ZZP-er en heeft een uurtarief van een kleine 100 euro. Ga er maar aanstaan. Maar dat is het niet alleen. Mannen voelen die noodzaak en verantwoordelijkheid totaal niet om ook een schepje extra te doen als het gaat om zorgtaken. Bij de vrouw zit het er ingebakken (bij mij iig wel) en ja ik zou me schuldig voelen wanneer mijn kinderen van nog geen 2 en van 3 jaar 5 dagen in de week van 08.00 tot 18.00 uur naar de kinderopvang zouden moeten.

    Ik word er zo pissig om dat mannen het als vanzelfsprekendheid zien dat hun carrièrecurve altijd maar door kan blijven groeien. Ach ja, denkt mijn man, waarom zou ik niet overwegen om een opdracht in Den Haag aan te nemen (en dus om 7 uur moet vertrekken om vervolgens om half 7 weer thuis te komen). Wie zorgt dan voor de kids? Wie kleed ze, voed ze, brengt ze weg?wie haalt ze op? Mamaaaaaaaaaaaaa. Gruwel. (Er even vanuit gaande dat ik dan ook zou werken he). Deze mama wil ook weer een geweldige baan van 32-36 uur met groeimogelijkheden. Ik moet echt met mijn vuist op tafel om dit te bespreken. Oververhit raak ik ervan. En dat los van het feit dat ik dus helemaal geen passend werk heb op dit moment. Maar ok. Het gaat om het principe. Ik wil, als ik die baan bij de lurven kan grijpen, er vanuit kunnen gaan dat mijn man ook een deel gaat doen. En niet dat ie dan (wat hij dus nu denkt te kunnen doen) 1 dag minder gaat werken maar dat ie dan wel het werk van 5 of soms meer dagen in diezelfde periode denkt te kunnen blijven doen met 2 kleine kinderen die zijn aandacht behoeven. Idioot! (Wacht even, ik hou wel van hem hè , moge dat duidelijk zijn). Want wat gaat het effect zijn: een vader die overwerkt en gestrest raakt, een moeder met een schuldgevoel (ja echt wel) en kinderen die niet met aandacht worden opgevangen door vaders op het moment dat het eens zijn beurt is (en geen zaterdag of zondag is). Wat doe ik mezelf en mijn kinderen dan aan en worden we als gezin daar dan beter van?

    Resumé : ja ik krijg het ook benauwd als ik er aan denk dat ik mijn eigen bonen niet kan doppen zonder echtgenoot. Maar hoe zorg ik ervoor dat ik met een gerust hart kan gaan werken en weet dat mijn kinderen er niet de dupe van worden?

    Help! Tips? Nou ja, ik ben in elk geval even mijn frustratie kwijt ;-) . Bedankt voor het luisteren.

    Groet uit Goirle
    Renata van Son

  2. Even anoniem says:

    Renata, sorry, maar even anoniem. Ik zou je bijna willen bellen maar ik kan boeken gaan schrijven waarom je toch voor jezelf moet opkomen en jouw aandeel in het werkproces moet afdwingen. Mijn geschiedenis na een zogenaamd gelukkig huwelijk waar geen ruimte was voor mijn ik? Ik had een super baan maar geen man. Had de man van mijn dromen gevonden. Nu ben ik alles kwijt. Mijn baan, mijn vermogen, mijn gezondheid. Van een eigen inkomen in 2006 van 65.000,- plus, plus, plus, plus naar 24.000,- min, min, min.

    Ik ben niet voor niets hier en vecht om weer op mijn niveau te komen. Staar je niet blind op de 100,- per uur! Als hij bij je weggaat heeft hij in een keer minder omzet. Hij mag 33% verwonen en dan blijft er in een keer niets voor jou over. Ik ken nu al zo veel van dit soort verhalen. Dus zorg heel goed jezelf! Ook binnen je huwelijk!

    Als ik eraan toe ben ga ik een blog beginnen voor vrouwen en komen ook dit soort dingen aan de orde. Ook alle consequenties. Je schrijft dat jij van hem houdt en je geeft hem de kans maar wat is dan de reden dat jij geen kans krijgt? Sorry hoor maar …. Geld? Dank je wel zou ik zeggen. Die rekening krijg je dan nog wel een keertje op je bord. Als geld nu de drijfveer is zou ik echt achter mijn oren krabben en zouden ook mijn alarmbellen gaan rinkelen.

    Wat je kinderen betreft? Zorg voor goede opvang en regel dat je je tijd bewust met hen kan delen. Dat kost inderdaad geld maar jij bent belangrijker dan geld!!!!

    Hopp dat je iets aan mijn verhaal hebt. Mijn haren gingen recht overeind staan toen ik je verhaal las.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>