Mother With Baby In Kitchen.Bedrijfskundige en coach Vreneli Stadelmaier ziet in de praktijk dat de moederschapscultuur uit de jaren vijftig nog steeds bestaat. Elke week blogt de ondernemer voor Opzij over zaken die zij tegenkomt binnen haar coachings- en trainingsbedrijf SheConsult. Deze week vertelt ze het verhaal van Karine.

 

‘Karine haar contract werd niet verlengd. En nu had ze een baan aangeboden gekregen waar ze heel veel zin in had. Leuke club mensen, uitdagende baan, geweldig salaris, mooie werktijden, helemaal ideaal. Alleen het is op anderhalf uur rijden met de trein.

Karine zei: “Als die baan nu in Utrecht was dan was het geen probleem, maar dit is wel erg ver”. Maar ja, ze bleef twijfelen. Al pratende kwamen we er achter dat ze het uurtje ‘s ochtends met haar kinderen zou missen. Als de kinderen wakker worden, zou ze al in de trein zitten. Praktisch was het geen probleem, haar man was veel thuis en die vond het vanzelfsprekend dat hij de zorgtaken ’s ochtends op zich zou nemen. En, in mijn ogen terecht, zei Karine: “Het zou toch belachelijk zijn om een geweldige baan af te wijzen omdat ik dan dat uurtje met mijn kinderen, de ‘qualitytime’ van ‘Mam, wat moet ik aan?’ en ‘Mam, waarom mogen we niet op onze mobiel zitten tijdens het ontbijt?’, zou missen. Dat uurtje met de kids kan ik toch op een andere manier beter invullen denk ik.”

Tranen over haar wangen
Ik vertelde haar dat ik relatief veel klanten heb met zo’n reistijd en dat die het over het algemeen heerlijk vinden. Ook ken ik veel mannen met een behoorlijke reistijd. Zij doen hun mail in de trein, lezen stukken, en komen top voorbereid aan op hun werk. Als ze ‘s avonds terug naar huis gaan doen ze hetzelfde en daardoor komen ze heerlijk ontspannen thuis, al het werk is immers af, en blijft de laptop ook de rest van de avond in de tas.

En toen stroomden de tranen over haar wangen: “Wat heerlijk om ook eens iets positiefs te horen. Iedereen in mijn omgeving verklaart me voor gek en zegt dat mijn kinderen nog te klein zijn om zo ver weg te gaan werken”.

Moederschapscultuur van de jaren vijftig
Tja, dat heeft alles te maken met onze moederschapscultuur. We vinden toch nog (deels onbewust) dat moeders onbeperkt beschikbaar moeten zijn voor hun kinderen. En als je dus niet om de hoek werkt, dan ben je niet onbeperkt beschikbaar, en dus een slechte moeder. En vrouwen zijn er dan als de kippen bij om zo’n vrouw ‘bij de les te houden’. Ze reageren afkeurend op de vrouw die er wél voor kiest om voor die fantastische baan een ‘reistijd’-offer te brengen. Misschien ook wel een beetje jaloesie? Ook onbewust?

Overigens zijn ook mannen niet zonder blaam. Die vinden ook dat de zorg voor kinderen een vrouwending is (uitzonderingen daar gelaten), dus ook mannen reageerden niet positief op Karine. Gelukkig de man van Karine wel, die begreep haar ambitie en verlangen om het beste uit zichzelf te halen, en wilde daar graag zijn steentje aan bijdragen.

Over mannen gesproken
Mannen met een fikse reistijd of een zestig-urige werkweek wordt nooit gevraagd: “Hoe doe je dat met je kinderen”. Misschien moeten we dat wel eens gaan vragen, toch? Al was het alleen al uit belangstelling. 🙂

 

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl, 15-09-2016