Patent op het huishouden

vreneli opzij

Die work-lifebalance dat is toch wel een dingetje. En dat bedoel ik eigenlijk de zorg voor kinderen en huishouden en combinatie met een baan. In mijn praktijk zie ik dat vrouwen daar de volledige verantwoordelijkheid voor nemen. En dan dingen delegeren aan hun partner. Dan zeggen ze dingen als: ‘Nee mijn man doet echt heel veel, hij doet de was’. Of ‘We doen het echt samen, Klaas brengt altijd de kinderen naar school’. En al die duizend andere dingen dan die er gedaan moeten worden? Wie doet die dan?

Topvrouwen worden ook altijd gevraagd hoe ze dat thuis doen. Ook zo iets. Ik vind dat dus een stomme vraag. Een open deur. Een topvrouw heeft het natuurlijk goed geregeld. Dat kan niet anders. Die heeft een partner die echt meer doet dan de was en de koters naar school brengen. Of in ieder geval een partner die regelt en verantwoordelijkheid neemt. Die topvrouw is ook goed in loslaten. Loslaten dat alles op haar manier moet gebeuren. Dat moet ook wel, anders wordt je ook geen topvrouw. Als alles in jouw bedrijf op jouw manier moet gebeuren, dan word jij gek, en ook al je medewerkers.

Dus wat ik vrouwen probeer te leren is loslaten. Loslaten dat het op jouw manier moet. Loslaten dat het alleen jouw verantwoordelijkheid is dat het goed gaat met de kinderen, en loslaten dat jij de enige bent die goed voor ze kan zorgen. Alsof je, omdat vrouwen al eeuwenlang zorgen, een soort patent op kinderzorg en huishouden hebt.

Stel je voor dat mannen dat zouden zeggen: ‘Wij doen al eeuwen zaken dus dat kunnen wij veel beter dan vrouwen. Wij doen het wel, jullie mogen wel helpen, zet maar koffie’. Dan zijn de rapen gaar.

Overigens dan weten wij vrouwen wel weer wat we daar mee kunnen doen. Stamppotje van maken. Maar hé, ook dat kun je uitbesteden. Of loslaten!

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl, 06-02-2017

 

 

Posted in Nieuws, Nieuws | Leave a comment

2017, het jaar van SISTERHOOD!

bergbeklimmer2Zo op de valreep van 2016 laat ik het jaar eens aan mij voorbijgaan en dan overheerst dankbaarheid. Dankbaarheid voor al die geweldige vrouwen die mijn pad gekruist hebben. Duizenden vrouwen die ik mocht coachen en trainen, vrouwen die ik ontmoet heb bij mijn theatercolleges, bij seminars en conferenties.
Vrouwen uit mijn eigen vrouwennetwerk Tafel van Weesp zijn bijvoorbeeld erg belangrijk voor me geweest, als sparringpartners, inspiratiebron en fanclub van elkaar. Maar ook mijn vriendinnen die er altijd zijn, soms zie ik ze maanden niet, maar ik weet dat ze er zijn en dat ze er zullen zijn als het nodig is, net zoals ik er zal zijn voor hen, als het nodig is.

En tja, dit jaar heb ik afscheid genomen van de belangrijkste vrouw in mijn leven, mijn moeder. Nu ben ik de oudste vrouw in de familie (op een paar lieve wijze tantes na) en ik ben graag het voorbeeld voor mijn dochters, net zoals mijn moeder dat was voor mij.

En dit alles overdenkend bedacht ik dat wij vrouwen vaak de rol van andere vrouwen in ons leven onderschatten. Maar vrouwen zijn zo belangrijk. Vrouwen kunnen je voorgaan, kunnen de weg voor je vereffenen, kunnen je inspireren en laten zien hoe je jouw leven kunt leven, als dochter, als moeder, als minnares, als maatje, als vriendin, als collega of als manager. Daar zouden we ons wel eens wat meer bewust van kunnen zijn. En daar bewuster op acteren. Door elkaar positieve feedback te geven, complimentjes te maken, voor te dragen voor belangrijke posities, te bekrachtigen in een vergadering en in de schijnwerpers te zetten wanneer dat kan. Daar worden we niet alleen allemaal beter van, maar ook veel gelukkiger!
Ik ga een voorspelling doen. Misschien is de wens de vader (of moeder?) van de gedachte, maar ik voorspel dat 2017 het jaar wordt van Sisterhood!

Deze geweldige, fantastische, ontroerende, krachtige, epische video van Madonna is daar een mooi voorbeeld van. Bekijk de video hier!

Ik wens je een 2017 toe met ENORM VEEL SISTERHOOD!!

YouTube: 2017 wordt het jaar van SISTERHOOD

 

Posted in Nieuws | Tagged | Leave a comment

‘Als vrouw moet je nu eenmaal beter je best doen en beter presteren dan een man in een vergelijkbare positie’

Vreneli_op_trap3_600_400_84_c1

Sylvana Simons krijgt de volle laag. Volgens de commentaren enerzijds omdat ze een kleurtje heeft en anderzijds omdat ze vrouw is. En die combinatie is dodelijk, zozeer zelfs dat ze beveiligd moet worden. Ieder weldenkend mens is het erover eens dat het verkondigen van je mening nooit mag leiden tot bedreigingen, en grove seksistische en racistische grappen.

Gelukkig worden de daders van de bedreigingen van Simons aangepakt. Maar ook Hillary Clinton had behoorlijk wat last van seksisme. Commentaren en wetenschappers buitelen over elkaar heen met allerlei verklaringen en voorbeelden.

Vrouwen moeten beter hun best doen
Ik wil daar niet aan mee doen, ik weet het zo langzamerhand allemaal wel. Als vrouw moet je nu eenmaal beter je best doen en beter presteren dan een man in een vergelijkbare positie. En ja, dat is niet eerlijk. En ja, daar moet je tegen protesteren, die ongelijkheid moet je aan de kaak stellen. Maar je hebt er alleen niet zoveel aan. Het wordt snel een beetje zurig, klagerig, en als je eenmaal in die hoek zit, krijg je niks meer voor elkaar. We zouden een soort nationale komiek moeten hebben die op ludieke wijze steeds zulke ongelijkheden aan de kaak stelt. Wat Arjan Lubach deed met zijn site “Deze-mannen-kunnen-geen-vrouw-krijgen’ is vele malen effectiever dan de zoveelste conferentie over het nut van diversiteit of de loze quota-dreigementen van van onze minister.

Rolmodellen
Maar goed, ik ben geen Arjan Lubach, dus ik steek liever mijn tijd en energie in het zichtbaar maken van goede voorbeelden. In het motiveren van vrouwen om zichzelf zichtbaarder te maken. Zodat ze rolmodel kunnen zijn voor de geweldige goed opgeleide generatie meiden die nu op onze scholen en universiteiten zitten.

Ja, hoor ik je denken, maar dan zijn die vrouwen zichtbaar, en dan worden ze afgemaakt op twitter en in de media.

Inderdaad, dat risico loop je. Maar dat hoeft niet het einde te zijn. Daar hoef je je niet door laten te weerhouden. Want daar zijn remedies voor.

Wat kunnen wij doen?
Vrouwen zelf kunnen een olifantenhuid kweken. Trek je er niks van al die vuilspuiterij aan, dat kun je leren.

En wij kunnen die vrouwen helpen door ze positieve feedback te geven. Zo heb ik onlangs besloten dat iedere keer dat ik een geweldige vrouw op TV zie, of in de krant, dat ik positief over haar twitter en facebook, of ik stuur haar een mail. Als tegenwicht voor al het gif wat ze over zich heen zal krijgen na een publiekelijk optreden.

Volhouden
En vrouwen moeten doorgaan. Gewoon volhouden. Zo zie ik Eva Jinek, die in het begin ook de volle laag kreeg, steeds beter worden. Beatrijs de Graaf, onze nationale terrorisme-expert, ik vind haar geweldig. Barbara Baarsma, Wanda de Kanter, Ionica Smeets, Asha ten Broeke, Olcay Gulsen, Khadija Arib, Marlies Dekkers, Fidan Ekiz, Gerdi Verbeet, Claudia de Breij, Liesbeth van Tongeren, Marianne Thieme, Hirsi Ali, Maartje Paumen, Annemarie Jorritsma, onze vrouwelijke ministers en staatssecretarissen, Petra Grijzen, Femke Halsema, Mariëlle Tweebeeke, Jildou van der Bijl, Sheila Sitalsing, Annemarie van Gaal, Petra Stienen, een willekeurige opsomming van vakvrouwen die onze dochters laten zien dat je als vrouw je dromen kunt waarmaken.

Vakvrouwen die laten zien dat met hard werken, en een dikke huid, dromen te realiseren zijn.

Vakvrouwen die onze support én een hele diepe buiging verdienen.

Deze column verscheen eerder op Atria.nl, 29-11-2016

Posted in Nieuws | Leave a comment

Ieder gezicht vertelt een verhaal

hilary sheconsultIk zat te kijken naar een item op tv over Merkel die zich nu voor het vierde termijn herkiesbaar stelt. Ze lieten foto’s zien van toen ze net begon en foto’s van nu. Zulke foto’s zag ik ook van Obama. Daarop is te zien hoeveel wijzer ze zijn geworden, maar je ziet ook hoe zwaar het leven is dat ze leiden. En hoe zwaar de verantwoordelijkheid drukt.

Dat zie ik soms ook bij mijn klanten. Dan zie je in het gezicht en in de houding, dat het zwaar is geweest of nog steeds is. Vaak zie je ook wijsheid in een gezicht en compassie met zichzelf en de ander, maar soms ook hardheid, verbitterdheid. Dat laatste is niet erg aantrekkelijk. Als werkgever ben je toch niet snel geneigd iemand die dat uitstraalt aan te nemen.

Als coach heb je, vind ik, de taak iemand daarop te spiegelen. Iemand is zich vaak niet bewust van wat ze uitstraalt. En vaak merk ik dat ik, wanneer ik dat benoem, iets raak van binnen waardoor er een opening komt. Waardoor er ruimte ontstaat om met dat wat die hardheid veroorzaakt, aan de slag te gaan. Dan wordt het zachter, komt er ontspanning en zie je verandering, ook in het gezicht.
Zo ook bij Clinton. Ik vond haar zo prachtig in haar concession speech. De hele speech kan je hier bekijken.

De druk was van de ketel. Het verdriet, de teleurstelling en het ongeloof was voelbaar. Dat is waar ik op aanhaak. Op èchte emoties, op passie, op zachtheid èn op optimisme. Ondanks de dreun die ze te verwerken heeft gekregen, was ze gedreven, strijdbaar en vol geloof in een toekomst waar meisjes en jongens echt gelijke kansen hebben. En wat hadden we dat graag meer in de verkiezingscampagne gezien, want dat is wat iemand ècht aantrekkelijk maakt.
Wauw!

Posted in Nieuws | Leave a comment

Wat te doen als je steeds tweede wordt?

sollicitatie-500Ik had gisteren een gesprek met een van de dames van mijn netwerkwerkclub. Ze was een beetje moedeloos, ze was nu voor de zoveelste keer als tweede geëindigd in een sollicitatieprocedure. Ze begon erover dat ze haar LinkedIn profiel ging veranderen want dat was niet goed, en haar CV ook niet. 

Maar dat vond ik een slecht idee. Op haar LinkedIn-profiel en cv werd ze steeds uitgenodigd, dus dat moest ze vooral zo laten. Het gaat kennelijk goed tot ze moet scoren. Klaarblijkelijk kan ze de bal niet inkoppen.

Feedback vragen
Ik vroeg haar of ze aan het einde van zo’n gesprek om feedback vraagt. Ze keek me met grote ogen aan. ‘Nee, hoezo?? En wat dan, feedback??? Huh??’. Ik gaf als voorbeeld dat je zou kunnen vragen welke indruk ze van je hebben, of je ze overtuigd hebt, of ze een positieve aanbeveling zullen doen. Ze was flabbergasted. Dat deed je toch niet! Dat was toch een impertinente vraag, vond ze.
Dat hoor ik vaker van vrouwen, ze vinden dat je zo iets toch echt niet doet.

Verkoopgesprek
Er waren ook een paar mannen bij dat gesprek aanwezig. We vroegen hen of zij dat wel deden, of zij dat een impertinente vraag zouden vinden. Nou dat vonden ze dus totaal niet. Natuurlijk vraag je dat, vanzelfsprekend! Of je er een eerlijk antwoord op krijgt, of een antwoord waar je wat aan hebt, dat is maar de vraag, maar zo’n vraag stellen getuigd van lef, duidelijkheid en commercialiteit.
In de sales werkt het ook zo. Het eerste wat de verkoper leert is om de deal vragen.
Een sollicitatiegesprek is eigenlijk een verkoopgesprek; jij verkoopt jezelf. Vraag om feedback is dus niet raar. Waar zijn nog twijfels over bij je gesprekspartner, waar kun je nog meer op overtuigen? Als je straks de deur uit bent kun je niets meer corrigeren.

QED
Een van de mannen vertelde dat hij net die dag een gesprek had gehad voor een nieuwe baan. Aan het einde van het gesprek had hij gevraagd of zijn gesprekspartner het zinvol vond om de sollicitatie door te zetten. Ze gaf aan dat zeker te vinden, hij was een goede kandidaat maar misschien wat te zwaar voor de functie. En, de organisatie was nogal stroperig en of hij daar wel tegen kon. Hij kon beide argumenten met concrete voorbeelden weerleggen. Vervolgens vroeg hij haar of ze hem zou aanbevelen en daarop zei ze ja, ze zou zijn brief op de goede stapel leggen.
Mijn oude wiskundeleraar zou nu afsluiten met QED. ‘Quot Erat Demonstrandum’, of te wel, ‘hetgeen bewezen moest worden’. Maar ik zou gewoon zeggen: ‘Zie je nou wel, gewoon doen dus!’.

 

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl, 13-10-2016

Posted in Nieuws | Leave a comment

‘Je bent toch moeder’-druk van andere vrouwen

 

Mother With Baby In Kitchen.Bedrijfskundige en coach Vreneli Stadelmaier ziet in de praktijk dat de moederschapscultuur uit de jaren vijftig nog steeds bestaat. Elke week blogt de ondernemer voor Opzij over zaken die zij tegenkomt binnen haar coachings- en trainingsbedrijf SheConsult. Deze week vertelt ze het verhaal van Karine.

 

‘Karine haar contract werd niet verlengd. En nu had ze een baan aangeboden gekregen waar ze heel veel zin in had. Leuke club mensen, uitdagende baan, geweldig salaris, mooie werktijden, helemaal ideaal. Alleen het is op anderhalf uur rijden met de trein.

Karine zei: “Als die baan nu in Utrecht was dan was het geen probleem, maar dit is wel erg ver”. Maar ja, ze bleef twijfelen. Al pratende kwamen we er achter dat ze het uurtje ‘s ochtends met haar kinderen zou missen. Als de kinderen wakker worden, zou ze al in de trein zitten. Praktisch was het geen probleem, haar man was veel thuis en die vond het vanzelfsprekend dat hij de zorgtaken ‘s ochtends op zich zou nemen. En, in mijn ogen terecht, zei Karine: “Het zou toch belachelijk zijn om een geweldige baan af te wijzen omdat ik dan dat uurtje met mijn kinderen, de ‘qualitytime’ van ‘Mam, wat moet ik aan?’ en ‘Mam, waarom mogen we niet op onze mobiel zitten tijdens het ontbijt?’, zou missen. Dat uurtje met de kids kan ik toch op een andere manier beter invullen denk ik.”

Tranen over haar wangen
Ik vertelde haar dat ik relatief veel klanten heb met zo’n reistijd en dat die het over het algemeen heerlijk vinden. Ook ken ik veel mannen met een behoorlijke reistijd. Zij doen hun mail in de trein, lezen stukken, en komen top voorbereid aan op hun werk. Als ze ‘s avonds terug naar huis gaan doen ze hetzelfde en daardoor komen ze heerlijk ontspannen thuis, al het werk is immers af, en blijft de laptop ook de rest van de avond in de tas.

En toen stroomden de tranen over haar wangen: “Wat heerlijk om ook eens iets positiefs te horen. Iedereen in mijn omgeving verklaart me voor gek en zegt dat mijn kinderen nog te klein zijn om zo ver weg te gaan werken”.

Moederschapscultuur van de jaren vijftig
Tja, dat heeft alles te maken met onze moederschapscultuur. We vinden toch nog (deels onbewust) dat moeders onbeperkt beschikbaar moeten zijn voor hun kinderen. En als je dus niet om de hoek werkt, dan ben je niet onbeperkt beschikbaar, en dus een slechte moeder. En vrouwen zijn er dan als de kippen bij om zo’n vrouw ‘bij de les te houden’. Ze reageren afkeurend op de vrouw die er wél voor kiest om voor die fantastische baan een ‘reistijd’-offer te brengen. Misschien ook wel een beetje jaloesie? Ook onbewust?

Overigens zijn ook mannen niet zonder blaam. Die vinden ook dat de zorg voor kinderen een vrouwending is (uitzonderingen daar gelaten), dus ook mannen reageerden niet positief op Karine. Gelukkig de man van Karine wel, die begreep haar ambitie en verlangen om het beste uit zichzelf te halen, en wilde daar graag zijn steentje aan bijdragen.

Over mannen gesproken
Mannen met een fikse reistijd of een zestig-urige werkweek wordt nooit gevraagd: “Hoe doe je dat met je kinderen”. Misschien moeten we dat wel eens gaan vragen, toch? Al was het alleen al uit belangstelling. :-)

 

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl, 15-09-2016

Posted in Nieuws | Leave a comment

Het jaarlijkse rapport van TIAS over de vrouwelijke vertegenwoordiging in de top 2016. Het is schrikken!

Header-SheNews-4-9-2016-Trump-iConneqt

Deze  tekst zou de bijzondere Amerikaanse presidentskandidaat gezegd kunnen hebben. Zou hij rapporten lezen?
En dan speciaal het uitgekomen rapport The Female Board Index van de TIAS School for Business and Society? Want daar uit blijkt dat we bergafwaarts gaan met het vrouwelijk leiderschap in ons land.

Minder vrouwen in de top
TIAS, onder leiding van Prof. dr. Mijntje Lückerath, nam in de jaarlijkse Female Board Index 83 Nederlandse beursfondsen onder de loep. Op dit moment worden 7,1 procent van de bestuursfuncties bekleed door een vrouw. Dat is minder dan vorig jaar. Een daling is nog niet eerder voorgekomen. In totaal tellen de beursgenoteerde bedrijven nu 15 vrouwelijke bestuurders, tegen 17 vorig jaar. Van de in totaal 212 bestuurders zijn er nu 15 vrouwen.

Tja……al die aandacht van de minister, al die investeringen en inzet van het rijk, al die subsidies en de inzet van vele clubs die zaken moeten veranderen zetten blijkbaar geen zoden aan de dijk.

De vraag is hoe komt dat nu? Is het echt dat mannenbolwerk, houden mannen ons vrouwen tegen? Moet er een verplicht quotum komen zoals bijvoorbeeld in Duitsland?
Maar in Nederland weten we aan de bestuurstafel ondertussen wel dat gemengde teams beter presteren. Dat is al vaak vastgesteld Zou het niet kunnen liggen aan het feit dat wij wereldkampioen deeltijdwerken zijn?

Besturen is topsport en hoe leven topsporters?
Heeft het niet te maken deeltijdwerken? Dat het in ons land nog vaak de vrouw is die voor de thuis- en zorgtaken verantwoordelijk is? Dat slechts 23% van de vrouwen voltijds werkt?
Om in de top te komen moet je meer dan voltijd werken. Het is topsport, je moet het verdienen en waarmaken.

top-vrouwen-convergentiePeter Hein van Mulligen, hoofd-econoom bij het CBS heeft vastgesteld, dat het percentage van vrouwen aan de top van Neerlands 1.000 grootste bedrijven, ongeveer gelijk is aan het percentage voltijd werkende vrouwen in ons land. Wanneer je dus weet dat de top in het bedrijfsleven voor 81 % bestaan uit voltijd werkende mannen van bover de 45, en dat afzet tegen het mandje met van slechts 18% fulltime werkende hoogopgeleide 45 + vrouwen, dan kun je je eigenlijk niet verbazen over die scheve verhouding, toch?
Het mandje waarin naar vrouwelijk talent gevist moet worden is simpel veel te klein.

We moeten beginnen met de jonge generatie vrouwen en hun partners
Het heeft te maken met ons vrouwen en mannen zelf.
Daar zit mijns inziens een oorzaak. Teveel vrouwen haken af, ergens tussen hun dertigste en veertigste levensjaar, en gaan 3 dagen of minder in de week werken. We investeren miljoenen in onderwijs, in even zovele miljoenen talentvolle vrouwen, echter zonder het gewenste resultaat.

We zullen dus met z’n allen in staat moeten zijn te zorgen dat meer vrouwen voltijd hun talenten kunnen inzetten.
Gezien de praktijk, ben ik niet optimistisch dat we dit snel gaan realiseren.
Mijn hoop is gevestigd op de nieuwe generatie mannen en vrouwen. De generatie van mijn kinderen die ook de instelling (net als ik vroeger) van ‘we hebben beiden gestudeerd, willen beiden werken en gaan dus ook beiden evenveel zorgen’ hebben.

We weten uit dertig jaar ervaring met geweldig opgeleide vrouwen die wel willen maar waarbij het niet lukt, dat de praktijk weerbarstig is. Ze willen wel, ze werken er hard voor, maar dan gaat het toch ergens onderweg fout. Door allerlei oorzaken.
Volgens mij moeten we daar als overheid, werkgevers, mannen èn vrouw
en, op inzetten.

Dit moest ik deze regenachtige zondag even met je delen.
Het TIAS rapport kun je hier inzien.>

beeld bron: FD, Peter Hein van Mulligen CBS

Posted in Nieuws | Tagged , | Leave a comment

Een feminist hoort lelijk te zijn


Girl showing stop sign on grey backgroundNaar mooie vrouwen wordt geluisterd, dus waarom zou je je vrouwelijkheid niet inzetten om iets te bereiken? Vreneli Stadelmaier, winnares van de prestigieuze Joke Smit-prijs 2015, reageert op Volkskrant-columnist Sarah Sluimer die dat bekritiseert. 

Een notaris is een humorloze man met een bruine ribbroek en rijdt een Saab, een creatieveling is een man met het zwarte overhemd over de broek en lang haar, een hoogopgeleide moeder brengt in haar bloemetjesjurk Lotte en Emma in de bakfiets naar school, en een professor is mannelijk, beetje wereldvreemd, vaak wat morsig en heeft een warrige bos haar.

Tja, dat zijn van die stereotypen die toch nog steeds een beetje in onze cultuur zitten. Gelukkig is er niemand meer die opkijkt van een mooie vrouwelijke notaris, een creatief in pak (is weer helemaal hip), een hooggehakte moeder in mantelpak die een inspirerende presentatie geeft, en een jonge aantrekkelijke vrouwelijke professor. En ja, gelukkig kijkt ook niemand meer op van een vader, natuurlijk met baard, met z’n kind in de buikdrager.

Alleen het beeld van de ‘menssoort’ feminist is blijven steken in jaren ‘60. Met ruimvallende tuinbroeken en pure, net uit bed, het-gaat-om-wie-ik-ben gezichten. Want ik lees in de Volkskrant dat Sarah Sluimer op 10 juli stelt: ‘Ja, we verafschuwen het seksisme waar vrouwen dag in dag uit slachtoffer van zijn. Maar dat doen we wel terwijl we er beschikbaar uit zien. Er wordt immers alleen maar naar je geluisterd als je leuk bent om naar te kijken, dus blijven we onszelf in de steigers hijsen tot de dag dat het echt niet meer gaat.’

Maar Sarah, hoe ziet een beschikbare vrouw eruit? Is dat met dat korte broekje van die studente, die daarom in elkaar werd geslagen door anders denkende fundamentalistische meiden? Is dat omdat je ziet dat je borsten hebt? Of is dat omdat je het plezierig vindt om je verpakking wat op te leuken met lippenstift en wat mascara?  Maar waarom zou je dan in hemelsnaam automatisch beschikbaar zijn?
Dat gaat mijn pet te boven.

Vrouwelijke wapens
En dan zegt de auteur ‘er wordt immers alleen naar je geluisterd als je leuk bent om naar te kijken’. Oké, daar heeft Sarah gedeeltelijk een punt. Dat geldt inderdaad voor vrouwen meer dan voor mannen. Maar dat is juist een voordeel voor ons vrouwen. Want wanneer er een niet-onaantrekkelijke dame binnenkomt, verliezen veel mannen even psychologische controle. Hun instinct neemt het dan even over. En dan wordt het scoren. Dat noemt mijn echtgenoot ‘vrouwelijke wapens’.

Het commentaar op vrouwen die op de buis verschijnen gaat vaak over hoe ze eruit zien, minder over wat ze zeggen. Bij mannen zegt nooit iemand dat een Johan Derksen visueel toch beeldbuisvervuiling is en de-oo-wat-ben-ik-geestig Jan Mulder toch echt niet meer kan. Ja Sarah, ik vind dat vrouwen er zeer toe doen. Dat er naar slimme vrouwen geluisterd moet worden, ongeacht hoe ze eruit zien. Net zoals bij mannen.

Ik ben beschikbaar
Maar, en nu komt ie, ik zie niet waarom je er als feministe in 2016 niet ook aantrekkelijk, sexy en goed verzorgd uit zou kunnen zien. Ik zie niet waarom je als feministe geen mannen (of vrouwen) mag verleiden. Waarom mag je niet spelen met je seksualiteit, waarom mag je niet vrouwelijk zijn? Waarom moeten al die geweldige andere kwaliteiten van vrouwen verstopt worden? Omdat je dan niet geloofwaardig zou zijn?

Feminisme gaat over gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. Feminisme is niet tegen mannen. En ook niet tegen seks. Feminisme anno 2016 gaat over gelijke kansen krijgen en pakken. En als vrouwen met inzet van al hun kwaliteiten die kansen pakken, sta ik te juichen. Met oorbellen, hakken en felrode lippen, dat zeker!

En als mannen dan denken dat ik beschikbaar ben, zoals Volkskrant-columnist Sarah Sluimer voorspelt, dan hebben ze gelijk. Ik ben beschikbaar. Beschikbaar voor advies en begeleiding, voor het coachen van vrouwelijk talenten en voor het geven theater colleges rond mijn boek. En ja, dan is deze, door de regering erkende feministe, leuk opgemaakt en heeft nagedacht over haar verpakking.

 

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl, 18/7/2016

Posted in Nieuws | Tagged | Leave a comment

Door vrouwen als commandant Elanor staan we 2-0 achter

Close-up of a cheering European Hornet (Vespa crabro) - funny imElanor Boekholt-O’Sullivan is benoemd tot commandant van Vliegbasis Eindhoven. Een vrouw, hoera! Reden voor de Volkskrant om daar een twee pagina’s-groot artikel aan te wijden, waarbij minstens een derde van het artikel over haar vrouw-zijn ging.

Nu kun je zeggen dat dat niet zo zou moeten, want bij mannen gaat het toch niet om hun man-zijn. Dat is waar. Maar het blijft natuurlijk wel een feit dat het (helaas) nog steeds bijzonder is als een vrouw op deze positie benoemd wordt. En dan mag je daar als krant best aandacht aan geven. Oké, so far so good, zou je zeggen.

Tot ik op deze passage stuitte:
“Ze is niet van de positieve actie (…) Je moet doelen die je jezelf hebt gesteld, zelf bereiken, ook al moet je daar misschien harder voor werken dan anderen. Dat is haar houding. Ze is dan ook nooit toegetreden tot het Vrouwennetwerk van de krijgsmacht”.

Nou dan weet ik het al. Zulke vrouwen noemen we Queen-bees.

Vrouwen die over een flinke dosis masculiene eigenschappen beschikken (daar is niks mis mee trouwens), uitstekende netwerkers zijn, en het politieke spel als geen ander kunnen spelen. Deze vrouwen komen vaak ver in masculiene organisaties. Neelie Kroes en Gerdi Verbeet zijn daar mooie voorbeelden van. Diplomatiek uiterst sterk, charmant, en invloedrijk.
Maar, en nu komt het, ze doen er alles aan om niet geïdentificeerd te worden met het ‘zwakke geslacht’, om als vrouw gezien te worden, want dan sta je 1-0 achter. Want ‘vrouwen zeuren, klagen, zijn zwak en kunnen het niet’, in de ogen van veel mannen. Dus daar wil je zeker niet bij horen. Ze willen bij de mannen horen, one of the guys zijn. En dat is effectief, kijk maar naar Neelie, Gerdi of Elanor, maar voor vrouwen is het een gemiste kans.

Waar mannen elkaar de bal toespelen, elkaar helpen en kansen geven, doen zulke vrouwen niets voor andere vrouwen. Ze vinden dat als zij het op eigen kracht kunnen, andere vrouwen het ook op eigen kracht moeten kunnen. Ze realiseren zich niet dat er ook maar erg weinig mannen zijn die het op eigen kracht gedaan hebben, die zonder hulp van andere mannen de top bereiken. En dan hebben mannen het nog makkelijker dan vrouwen. Want als man krijg je altijd het voordeel van de twijfel, als vrouw moet je eerst tien keer bewijzen dat je het kan.
Dus vrouwen staan altijd 1-0 achter. En ze krijgen niet de hulp die mannen wel krijgen, ook niet van de vrouwen die de top wèl hebben bereikt. Eigenlijk staan vrouwen dus 2-0 achter.

Deze Queen-bees beseffen niet dat ze binnen een vrouwennetwerk voor andere vrouwen, de niet-Queen-bees, van grote waarde kunnen zijn met hun strategisch inzicht en netwerk. Gelukkig zien we dat wanneer deze vrouwen een machtige positie bereikt hebben, ze zich wèl gaan inzetten voor andere vrouwen, kijk wederom maar naar Gerdi en Neelie. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Laten we hopen dat dat bij Elanor ook snel gaat gebeuren en ze voor andere vrouwen bij Defensie en daarbuiten niet alleen rolmodel maar ook mentor en kruiwagen wordt. Want zoals Madeleine Albright in 2006 al zei: ‘There is a special place in hell for women who don’t help other women’.

 

Deze column verscheen eerder op Opzij.nl op 27/6/2016

Posted in Nieuws | Leave a comment

Mannen praten over hun salaris en dat van anderen!

Two female friends talking at a coffee shopIk zat met mijn echtgenoot op een heel rustig terras. En naast ons zaten twee jonge mannen, collega’s van elkaar, wat hard te praten. En het was zo interessant dat ik het niet kon helpen, ik moest luisteren…ze hadden het over hun salaris. Ze vertelden elkaar wat ze verdienden, hoe hoog hun bonus was, welke auto ze reden, etc. Maar wat nog bijzonderder was, in mijn ogen, was dat ze elkaar ook vertelden wat Rick, Martijn, en Peter-Jan allemaal verdienden. Ze wisten het precies. En ze wisten ook precies wat je bij de concurrent kon verdienen.

Ik was verbaasd dat ze dat zo bespraken, en dat allemaal wisten. En daar was mijn echtgenoot dus weer verbaasd over. Natuurlijk weet je dat, vond hij. Hij vond het gek dat ik dat gek vond. Hij vroeg mij of vrouwen daar dan niet over praten.

Wij vrouwen praten er niet over! Nee inderdaad, daar praten wij niet over. En als we er toch over spreken, dan is dat veel meer in de trant van ‘oh dat heb ik ook’, in plaats van ‘nou dat is mooi maar ik heb wel dat en dat extra….’. Vaak weten vrouwen niet eens precies wat ze verdienen. Maar bovendien duurt bij ons zo’n gesprekje over ons salaris nog geen 5 minuten. Deze mannen hebben er zeker een uur over gesproken. Over het hoe en waarom, waarom de een dit heeft, en de ander dat. En wat Peter-Jan eerst verdiende en wat hij nu verdient. Hoeveel de auto van Jeffrey heeft gekost, en de boot van Arnold.

Boeien…zou je zeggen. Deze jonge kerels weten wel precies wat ze in een salarisonderhandeling kunnen vragen. Ze weten precies wanneer ze overvragen, ze weten precies wat een goed voorstel is, en waar eventuele ruimte zit.

Kortom, als ik je de volgende keer tegenkom ga ik het eens lekker een vol uur met je hebben over jouw salaris, het tarief van Sandra, wat de auto van Sophie kost, en de kosten van mijn kinderen. Wat zeg je, geen zin in? Liever over de ziekte van je collega, het gevecht om de lijn, de relatieproblemen van Sophie en …?
Zucht, ik eigenlijk ook…véél liever…

Posted in Nieuws, Opmerkelijk, Verschil man-vrouw | Tagged , | 1 Comment