Schreeuw-SheConsult
Maar ik ben wel verbaasd over de impact die het op mij had. Mijn kinderen gingen met z’n allen in een auto naar Amsterdam, het liefst had ik ze thuis gehouden, of tenminste verspreid over de bus, de trein, de auto en de fiets. De gedachte aan wat er zou kunnen gebeuren…..

Vrienden op vakantie in Thailand, ik was blij toen ze meldden dat ze weer thuis waren…..

Het is alsof er ergens een duiveltje in me is geslopen dat me steeds wijst op wat er kan gebeuren. Een soort zeur-smurf die me bang maakt.
Terwijl ik dat niet wil zijn. Ik wil dat niet denken.

Trouwens, vrouwen kunnen ook wel zeur-smurfen zijn hoor. Steeds maar weer over die ramp praten. Waar je ook bent, bij de bakker of op een borreltje, ze blijven er maar over doorzeuren. Hoe erg het is, en dat die en die ook iemand kent die iemand kent die….. brrr…En iedere keer geeft het weer voer aan die zeur-smurf in mijn hoofd.

Maar vooruit het is vakantie. Laat ik met mezelf afspreken dat ik die zeur-smurf nog een paar dagen geef om uit zichzelf op te hoepelen. Zaterdag word ik 52, dat is een mooie Gargamel-leeftijd.

Dan ga ik ‘m verdrinken. Met heel veel wijn. Haha!