Barbara kwam bij mij, omdat ze soms zo onzeker was. Ze had mijn boek gelezen maar merkte dat ze toch nog wat hulp nodig had. En dat vond ze heel stom van zichzelf ‘want’ zo zei ze ‘natuurlijk weet ik dat goed ben ik mijn vak, natuurlijk weet ik dat ik het kan. Ik word alleen gek van dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik iedereen voor de gek hou, en het eigenlijk niet kan’.

Ik ging met haar aan de slag met behulp van een prachtige methode; Voice Dialogue. Met die methode maak je je innerlijke stemmetjes zichtbaar; de dialoog die je aldoor in je hoofd voert, voer je nu in het echt. En dan worden achterliggende patronen en intenties zichtbaar. En dat leidt er toe dat de stemmen minder actief en dwingend worden. Dat je kunt besluiten ze wel te horen, maar je er niet meer door te laten beïnvloeden.

Dat werkte fantastisch bij Barbara. Haar onzekerheid smolt als sneeuw voor de zon. En toen durfde ze me te bekennen dat ze doodsbang was op de snelweg. Zodra ze met haar auto de oprit naar een snelweg opreed, kreeg ze hartkloppingen, zweetaanvallen, werd duizelig en had moeite de auto niet tegen de vangrail te zetten. Sterker nog, de gedachte alleen al aan de snelweg, veroorzaakte dat gevoel. Terwijl ze wist dat dit allemaal inbeelding was. Dat ze heel goed kan autorijden, ook op de snelweg.

Omdat ze zo enthousiast was over mijn aanpak, vroeg ze of we daar ook niet eens naar zouden kunnen kijken met Voice Dialogue. En dat deden we.

En, je raadt het al, Barbara denkt er tegenwoordig niet eens meer over na als ze de snelweg oprijdt.

Kijk, daar krijg ik nou een kick van!