Ik ben een hotelier

Zo voel ik me soms, een hotelier. Ik werk meer dan fulltime en probeer ook nog een goede moeder en een gezellige partner te zijn. Dus ik probeer af en toe eens extra thuis te zijn, met ‘ een kopje thee’, ben taxi voor de kids, ga shoppen met mijn dochter, ga mee naar sporten en doe een gezellig spelletje met ze. Tenminste, dat is (denk ik) wat een ‘goede moeder’ doet. Gebaseerd, ik geef het toe, op de verhalen in bladen en wat andere moeders vinden.

Maar dan in de praktijk:
Zoonlief is meer weg dan thuis, en als hij thuiskomt is het om te eten, te douchen of te slapen. Ja, bijna 18. Dus hij heeft geen moeder meer nodig. Of?? Ja toch wel. Om te vertellen over zijn nieuwste veroveringen, als hij ergens pijn heeft, of om te vertellen dat hij met niksdoen weer een 7 heeft gehaald.
Gezellig? Nou nee. Behalve als hij een goede bui heeft en op de praatstoel zit en honderduit kletst.
En dan dochterlief, 16 jaar, en boos omdat ze op moet staan, haar lievelingshirt niet gewassen is, zij wil douchen en haar broer eronder staat, de cola weer op is, ze haar kamer op moet ruimen waar dagelijks een bom ontploft, of alle andere redenen die er zo kunnen zijn in het leven van een 16 jarige.
Gezellig? Nou nee, behalve, zo zegt mijn oudste zoon wijs, ‘ behalve wanneer haar tampon niet scheef zit’ . Dat zegt genoeg.

Gelukkig heb ik er nog een, driemaal is scheepsrecht. Een jongen van 12 jaar, gaat volgend jaar naar de brugklas. Is meestal heel gezellig, behalve wanneer hij achter de computer zit. Dan heeft ie nergens tijd voor. Maar dat heeft ie van mij. Als ik achter de computer zit heb ik ook nergens tijd voor.
En ik heb ook dagen dat ik alleen thuis kom om te eten, te douchen en te slapen……
En bij mij ontploft ook wel eens een bom.

Lijken ze toch meer op mij dan ik dacht?