In het FD vandaag de kop: vrouwen wordt carriere vaak opgedrongen. Ene Francis Ruijter beweert dat in haar boek.

Nee, zorgtaken worden opgedrongen!
Natuurlijk, iedereen moet kiezen voor datgene wat ze gelukkig maakt.

En ook dat is een utopie, want er moet ook gewoon geld verdiend worden om de hypotheek en het broodbeleg te betalen. En soms is je werk niet leuk. Net alsof iedere dag thuis zitten zo leuk is.
Het leven is niet altijd leuk. Maar hoe maak je daar dan toch het beste van?
Even vooropgesteld: ik heb het boek van mevrouw Ruijter niet gelezen. Last van opgedrongen carrières? Ik zie dagelijks vele vrouwen in mijn werk. En ik ben er nog nooit een tegengekomen met een opgedrongen carrière. Wel met het gevoel dat ze hun vrouwelijkheid dreigen te verliezen, of niet happy zijn in hun baan (o.a. doordat ze last hebben van de bedrijfscultuur, of te weinig waardering krijgen op zaken die voor hen belangrijk zijn), of worstelen met hun work-lifebalance.
En met name dat laatste is het probleem. Nog steeds is het cultureel bepaald dat je een slechte moeder bent als je veel werkt. Op schoolpleinen heerst terreur; moeders met goede banen worden met minachting bekeken. Een goede moeder ben je pas als je eindeloos taxi speelt voor je kind, als je zelf strijkt, kookt, poetst, wast en de sokken van manlief opruimt. En veel vrouwen vinden dat zij dat het beste kunnen. Veel beter dan hun man. En dus gaan ze de discussie niet aan.
Want iedereen doet het zo: zo’n 75% van de werkende vrouwen werkt in kleine parttime-banen. De rest van de tijd wassen, koken, strijken, taxi-en ze en ruimen ze sokken op. Omdat het zo hoort!
Dàt is opgedrongen.
Opgedrongen door een overheid die nog steeds weigert schooltijden aan te passen. Een overheid die weigert vaders een fatsoenlijk vaderschapsverlof te geven. En door alle vrouwen die andere vrouwen erop aan kijken als zij ervoor kiezen wèl hun opleiding en hun hersens te gebruiken. Vrouwen die er voor kiezen wèl hun verantwoordelijkheid te nemen. Want als vrouwen dat zouden doen, als vrouwen massaal zouden participeren in alle lagen van de samenleving, dan zou dat een samenleving zijn waar zorg en arbeid door man en vrouw goed gecombineerd wordt. Een samenleving zijn waarin empathie, zorgen voor elkaar veel belangrijker zijn. En daar zou iedereen wel bij varen. Mannen èn vrouwen.
Daar kunnen we zulke kul als van deze mevrouw Ruijter niet bij gebruiken. Dat is gewoon een moderne versie van schoolpleinterreur, maar dan in boekvorm.

Schrijf je in voor SheNews. Kosteloos

Informatie, tips, nieuws en wetenswaardigheden voor professionele vrouwen.



Je bent succesvol aangemeld voor de SheNews!